Wednesday, November 18, 2015

Yangon 2015

မနက္အေစာႀကီးေလဆိပ္ကို ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း Taxi စီးသြားတယ္။ Immigration ျဖတ္ၿပီးမွ မနက္စာထိုင္စား။ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ေကၽြးတဲ့ဟာက စားလို႔မရေလာက္ဘူးဆိုတာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္သိေတာ့ ကိုယ့္ဗိုက္ကိုယ္အရင္ျဖည့္ရတယ္။ စားၿပီးေသာက္ၿပီးေတာ့ ေလယာဥ္ေပၚတက္တယ္။



ေဘးနားမွာထုိင္တဲ့ Singaporean နဲ႔ တလမ္းလုံး စကားေတြ ေျပာလာတယ္။ ျမန္မာျပည္အေၾကာင္းေတြေရာ၊ စကၤာပူအေၾကာင္းေတြေရာ... သူကေတာင္ ကိုယ့္ထက္ ျမန္မာျပည္ႏိုင္ငံေရး ပိုသိေနတယ္။ ရွက္စရာေတာ့ ေကာင္းသား ဟဟဟ(xD)။ ကန္ဒီ့အက်င့္ကလည္း ကိုယ္စိတ္မ၀င္စားရင္ နည္းနည္းေလးေတာင္ ဗဟုသုတအျဖစ္ မဖတ္တတ္တာေလ။ ကန္ဒီ့ကို အတုယူမိရင္ မွားမယ္ :P

ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ အေဖနဲ႔အေမလာႀကိဳတယ္။ Luggage ထြက္လာတာကိုေစာင့္ရတာ Immigration ျဖတ္ရတာထက္ ၾကာတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ မနက္စာထပ္စားတယ္။ အေမ၀ယ္ေပးထားတဲ့ ထန္းသီးမုန္႔၊ ငွက္ေပ်ာမုန္႔၊ ေရေႏြးၾကမ္း...



ခဏနားၿပီး အမ်ိဳးေတြအိမ္ တန္းလည္တယ္။ အေဖ့အမ်ိဳးေတြဆိုေတာ့ သူတို႔ေရႊကူဘက္က ေခါပုတ္နဲ႔ ဆီတို႔ဖူး ခ်ေကၽြးတယ္။ ေရႊကူမွ်စ္ခ်ဥ္ေခါက္ဆြဲလည္း ပါတယ္။ အသားနဲ႔ဆိုေတာ့ ကန္ဒီမစားျဖစ္ဘူး။ သူတို႔က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားဖူးသြားတုန္းက ၀ယ္လာတဲ့ ပဒက္ေခါက္ေၾကာ္လည္း ခ်ေကၽြးတယ္... စားလို႔အရမ္းေကာင္းတယ္။


ပဒက္ေခါက္ေၾကာ္နဲ႔ ဗူးသီးေၾကာ္...

ညေနေစာင္းေတာ့ မ်က္မျမင္ေက်ာင္းမွာ အလွဴလုပ္ဖို႔ သြားစုံစမ္းတယ္။ အဲ့မွာလွဴေပးပါဆိုၿပီး အေမ့ကိုေျပာထားတာ ၾကာၿပီ။ အေမက ကန္ဒီလာမွ ကိုယ္တိုင္လွဴပါဆိုၿပီး ေစာင့္ေနတာ ခုမွပဲ လွဴျဖစ္ေတာ့တယ္။ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ၀န္ထမ္းေတြ စုစုေပါင္း(၂၉၀)ေလာက္အတြက္ မနက္စာနဲ႔ သီးသန္႔အလွဴေငြ လွဴခဲ့တယ္။



မ်က္မျမင္စာမ်ား...

သားသတ္လြတ္ပဲလွဴခ်င္တာနဲ႔ သီးစုံဟင္းပဲလွဴျဖစ္တယ္။ အဲ့ေန႔ကေတာ့ အလွဴရက္ သတ္မွတ္ၿပီး ျပန္ခ့ဲတာေပါ့။

ဒီေန႔ေတာ့ ဒီေလာက္ပဲေနာ္...
ေနာက္ေန႔မွ ဆက္မယ္ :D

3 comments:

Wai Wai Htun said...

ေစာင္႔ေနတယ္ေနာ္ သမီး

Anonymous said...

pleasant journey
home sweet home
home is where the heart is
enjoy

W

ျငိမ္းမိန္းကေလး said...

သၾကားလံုးေလး အေဖနဲ႔ အေမ ၀ရန္ထုိင္မွာ ထုိင္ေနတဲ့ ျမင္လုိက္တာ ခ်က္ခ်င္းၾကီး အိမ္ျပန္ေရာက္သြားသလုိ ခံစားရတယ္။ အိမ္မွာလည္း အဲလုိ ထုိင္ခံုအျပာေရာင္ေလးနဲ႔ ၀ရန္တာေလးမွာ ထုိင္ေနက်။